Ja dat “vrienden”, dat blijft in mijn hoofd spoken. Vlamingen die hebben geen vrienden, die hebben familie. Op een receptie zeg je ook niet, dat is mijn vriend. Je zegt, dat is Jos van de wielertoeristen. Of, En dat is nu Mark zie, mijne boekhouder. He, ma, dat is mijn vriend, dat is iets anders. Ondertussen is dat kattenhaar uit mijn jacuzzi. Ik bewaar dat want naar het schijnt kan je daar snorren van maken, dat weet ik van Frieda, die woont hier in de straat, en doet de pruiken bij Emma. Ze zegt trouwens dat er aan die rosse pruik niks scheelt, maar dat het Andrea is die zo’n rare kop heeft.
